Claustrofobie

De hand is een wonderlijk en bijzonder instrument, en waarschijnlijk door de meesten zwaar onderschat.
Het doet veel voor ons zonder nadenken: deuren, tassen, sleutels, knopjes, kurken, messen, keyboard, knopen, gulp, strijken, aaien, liefkozen, schrijven, vasthouden: ik noem maar wat, want die lijst is oneindig veel langer dan u en ik beseffen.
Zonder gebruik van mijn rechterhand (hetgeen een lang verhaal is dat een ander blog verdient, maar het ging om operatie, gips, verband, hechtingen, infectie) was ik redelijk onthand. In de eerste week had ik de hulp nodig van lief om mijzelf aan te kleden. In week twee ging mij dat wel aardig af, maar inmiddels had ik ook een ontsteking in het onderbeen (opnieuw een lang verhaal, maar dat ging om het narcose infuus in mijn enkel) en dus kon ik nauwelijks staan of lopen, en dan komt het gebrek aan je rechterhand niet echt goed uit.
Oud worden, gromde ik, potverdomme.
De linkerhand moest aan de slag, en de linkerhand vond dat maar niets. Typen was vreemd: niet alleen miste hij letters maar soms complete woorden; ik moet toch eens opzoeken hoe die hersenen dat doen.
Dit alles (en het is nog steeds niet over!) viel samen met het in coma gaan van mijn vertrouwde weblog.
En een gevoel van claustrofobie overviel mij: opgesloten in mijn lijf, letterlijk en figuurlijk. Ik kwam er niet uit: monddood, schrijfloos, en aan de bank gekluisterd. De nachten waren het ergst: dromend van een genezen hand, en rond drie uur wakker worden en ontdekken dat zenuwen meer wakker zijn dan jij, en die hand lag op het kussen naast mij, onveranderd.
Een werkeloze, nutteloze hand. Een opgezwollen, kloppende hand. Een hand die het wil uitgillen bij een simpel contact, had hij een mond.
En over dit alles niet kunnen schrijven, omdat de kloothommels van weblog.nl hun zaakjes niet op orde kregen.
(Ook dat zou een blog verdienen, ware het niet dat ik wel klaar ben dat gespuis. Teveel emails, teveel IT-geblaat, teveel emotie.Mijn 5 jaar archief bestaat nog, maar is vooralsnog niet oproepbaar. )
Net als Jan van Stroomopwaarts, die dankzij een ernstig ongeluk een tijd heeft doorgebracht aan de zijlijn (en zijn situatie is onvergelijkbaar met de mijne!) kreeg ik wat tijd om na te denken. In mijn geval ging dat over het belang van mijn weblog, en schrijven.
En natuurlijk over het natuurlijke verval van het lijf.
Het is tenslotte herfst.

One thought on “Claustrofobie

  1. Wieneke schreef:

    Ik kreeg toevallig vanmorgen een e-berichtje van web-log. Of ik mee wilde doen met een enquete over hetttweededeel. De eerste vraag: staat hettweededeel on line? ja/nee? Nee dus. De tweede en laatste vraag: Heeft u hierover een opmerking? Ik vind dit een giller! Mij kan dat hele webstreepjelog geen bal schelen, want ik ben er toch al bijna anderhalf jaar weg en mijn logjes heb ik keurig in de computer opgeslagen. Wel jammer van de commentaren, maar verder vind ik het prima.
    Enne…. wat heeft dat gedwongen nadenken (vervelend zeg, zo’n hand) je opgeleverd?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s