sprakeloos

Ik was dus even sprakeloos.

De man tegenover mij, begin zestig, schuimend rond de mond, vloekend en tierend, op een zondagmiddag rond een uur of 5, was eigenlijk een ‘vriend’, een kennis, maar bovenal iemand met wie ik een zakelijke relatie had: wij zijn 2 van de 6 eigenaren van de bar.

Hij had twee uur daarvoor aan aanvaring met mijn partner gehad. Reden? Mijn email op zijn email, die ging over het uitblijven van een thai curry. Schuimbekkend viel hij DD aan, met een lustig gebruik van het F-woord., daarbij verwijzend naar mij.

Ik ga dit soort conflicten liever niet uit de weg. Dus toen DD mij had verteld wat was gebeurd, trok ik mijn jas aan voor een robbertje management-discussie.

Helaas, dat pakte anders uit.

Plotseling ging het niet meer over een management-dispuut, maar over het feit dat ik homo was.

“Jij, en je homo vriend kunnen beter maar een andere bar zoeken, want ik, en de andere klanten zijn jullie gevogel meer dan zat. Flikker op!” Dit is een beetje vriendelijke vertaling, want dat F-woord zat zo’n beetje tegen elk zelfstandig naamwoord aangeplakt, en de tirade duurde ongeveer 3 minuten, en ik heb geen zin omdat allemaal uit te schrijven. Zie alinea 2 van dit bericht.

Schaamte: ik had weinig weerwoord, omdat ik zo verschrikkelijk op het verkeerde been stond. Ik kreeg nog wel over het voetlicht dat hij ruzies tussen hem en mij moest uitvechten met mij, en niet met DD, mar daar bleef het bij.

Natuurlijk heeft een dergelijke uitbarsting, vol vurige homohaat, gevolgen. Verstrekkend. Ik heb de collega’s op school, die zondag zouden komen voor ons tradiotioneel kerstliedjes-zingen-in-de-bar, verteld waarom ik daar net bij aanwezig zou zijn. Vanaf daar ging het als een lopend vuurtje. Een verbale YouTube video. Verbijstering.

Met wat moeite heb ik de kerstliedjes veilig kunnen stellen: dat gaat gewoon door, ook zonder mij. Daarna keren veel mensen de bar de rug toe.De bar gaat een wat donkere tijd tegemoet. Niet alleen door deze gebeurtenis. Er waren andere, kleinere, incidenten. Klanten verdwijnen.

De reacties op dit verhaal van het weldenkende deel van de mensheid zijn hartverwarmend, voor DD en mij. Collega’s, vrienden, barvrienden, verweg vrienden en zelfs onbekenden: de emails, schouderklopjes en omarmingen  zijn een grote steun.

En de naam van de homohater gaat rond en rond en rond.

De homohater, The Village Idiot, (VI, grappig, dat is het omgekeerde van IV!,)  is een zelf verklaarde boeddhist, belangrijke eigenaar van de bar, in een echtscheiding, en nu met een Thai en een Chinese vriendin die hij allebei het huwelijk heeft beloofd. Hij…nou ja, ik kan wel doorgaan. Daar zit u ook niet op te wachten. U snapt wel dat hij een ‘sleaze-bag’ is.

Wij zijn inmiddels de enige bar in Beijing die niet allen het roken verbiedt, maar ook homo’s.

Nou ja, dat ‘wij’ is niet meer waar, natuurlijk.

5 thoughts on “sprakeloos

  1. Carin van Drunen schreef:

    Ik ben ook sprakeloos en witheet. Wat een laag persoon.

  2. jan schreef:

    Bizar verhaal Rob. Verbijsterend. En ik vertel aan iedereen dat het mij was opgevallen dat niemand die ik heb ontmoet aanstoot nam aan jullie relatie. Dat vond ik een aangename verrassing in China. Nou, sterkte. Ook voor DD.

  3. Wieneke schreef:

    Ongelooflijk, Rob! Wat vind ik dit naar voor jullie. Is die kerel dan zo machtig, dat de andere eigenaren hem zijn gang laten gaan? Denken die er dan net zo over?

  4. tsaarfubar schreef:

    Tja is natuurlijk niet leuk, dat bar&boos geflikker tussen eigenaren. Suggestie – begin je eigen bar!

  5. Laurent schreef:

    Zo, dat zijn heftige ontwikkelingen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s