Wiebelen

De huizenmarkt in Beijing wiebelt. De huurprijzen schieten omhoog, en huisbazen presenteren hun huurders, vaak op het laatste moment, met een huurverhoging van bijvoorbeeld 30%. De huurprijzen gaan omhoog, omdat er, zo heb ik gehoord, er minder gebouwd wordt, en de bestaande huizen dus in waarde stijgen. Ik kan dat niet in twijfel trekken, hoewel ik aan de horizon toch nog zo’n 20 bouwkranen tel.

Maar goed, veel van mijn collega’s moeten een bittere pil slikken of verhuizen overwegen. Vriend G., niet ruim bij kas, werd uit zijn huurflat gegooid omdat de huisbazin het pand wil verkopen. Hij ahd erg weinig tijd, en paniekerig ging hij op huizenjacht. Hij vond een 1-kamer flat ergens in onze compound, had een vluchtig (laniekerig) bezoek, zei ja, en ontdekte een dag later dat er drie dagen zaten tussen vertrek uit het ene onderkomen, en intrekken in het andere onderkomen.

Hij moest overgehaald worden door anderen om mij te bellen. Of hij misschien een paar dagen bij ons op de bank kon? We hebben een logeerkamer, dus dat was geen probleem. Hij had ook 17 dozen…? Geen probleem, zei ik, onze huiskamer kan dat makkelijk aan.

Dus hadden wij het afgelopen weekend een stapel dozen in het dode eind van onze huiskamer. Je zou ze niet eens opmerken, zo halverwege de bank en de keuken. Onze huiskamer heeft de afmeting van een bus.

Zijn dankbaarheid zette hij snel om in een etentje, een paar flessen wijn, terwijl ik hem probeerde af te remmen: geen probleem!

Gisteren verhuisde hij in de vroege avond naar zijn nieuwe plek. Er was een constant rinkelende telefoon (DD moest in de slag met de makelaar, de verhuizer, de eigenaar en opnieuw met de verhuizer.

Toen alles in kannen en kruiken leek, en DD de pannen op het vuur zette (en ik, geveld door een merkwaardige koorts die mij dit alles door een soort mist liet meemaken, mijn pilletjes slikte) ging de telefoon opnieuw. G. was erg ongelukkig in zijn nieuwe plek, wilde onmiddellijk weer verhuizen, en hij wilde zeker geen jaarcontract tekenen. De pannen gingen van het vuur, ik nam nog een kopje thee met gember, en DD deed zijn best om alles recht te breien.

En alles kwam toch weer op zijn pootjes terecht. G. besefte dat hij door vermoeidheid misschien wat te fel reageerde, en de makelaar begreep dat er veel verloren ging door vertaling.

Pfff.

Er zijn niet veel dagen zonder avontuur in Beijing.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s